hikaye 1
karşımda duran apartman gibiyim, bir kara bulut dolaşıp duruyor üstümde….
hikaye 2
içimdekileri de erteliyorum dışımdakileri de.. nereye kadar sürecek bu Allah’ım. bazan ben ne zaman yaşayacağım diye söylenesim geliyor, birde bakmışım söylenmişim… yok bulutlar dağılmıyor, çoğalıyor habire… içimde soğuk dışımda. üşüyorum…
hikaye 3
şehir yabancı, hikaye yine aynı gibi gelecek, çünkü bir karamsarlık tablosu çiziyor ressam, öykücü onu tasvir etmeye çalışıyor. ellerim boşlukta uzaklara el sallıyor, gözlerim bir bilinmezliğe dalıyor, şimdi gökyüzü acı bir türküye başlayacak diyorsunuz. başlasın o zaman…
hikaye 4
şimdi gökyüzü dökecek üzerimize kendi yazgısını… okuyacak hikayesini yağmurlar…
ve ben yağmurlardan sonra büyüyen bir başak…
hikaye 5
siyah beyaz duruyor hayat üzerimde, üzerimde bir yeşilçam klasiği, kurtar bizi cüneyt abi, yetiş hafize anne, nerdesin selvi boylum al yazmalım…
hikaye 6
sanki arkadan bir göçmen kuş sürüsü gelecek gibi, belki leylekler geçecek, belki de turnalar, kimbilir… bu kadar dağıtmasaydı bu rüzgar beni, bu kadar gelmeseydi üstüme bu ruzigar…
hikaye 7
seni yakaladım işte… evet yakadım. yorgun bir devenin dinlenen yüzüsün. boynunu içine çekmişsin. önünde yine zorlu bir yolculuk var. uzun çöl geceleri var, çöl fırtınalarına kendini hazırlıyor gibisin. sanki sen kervanın önündeki devesin. sorumluluğun büyük. vakur bir duruşun var onurlu bir yüzün. biraz daha yaklaşsam sana, gözlerine çekilmiş sürmeni görsem. sağ dizini kırmışsın… incitmedin değil mi, söylesene neler yaşadın.. bana hikayeni anlatsana… çölde eşkıyalar zarar verdi mi sana.. senin de ne çok hikayen vardır. bedevilerin erdemi de var mıdır…
hikaye 8
bir rüzgar gelecek ve dağıtacak içimin bulutlarını, sonra güneş selamlayacak sabahlarımı… sonra yine kasvet…
hikaye 9
nesin sen. hava tahmincileri bile şaşkınlıkla seni izliyor, nesin sen, parçalı bulutlu mu, güneşli ve açık mı, yağmurlu mu yoksa kar mı getireceksin yine… gökyüzü bari sen yapma bunu bana…
hikaye 10
ağlıyorum, benim içime kurulan bir köprü oldun işte. çocukluğuma yürüdüm rengarenk yollarından, altından geçmek için koştum yine fırsat vermedin ve ben yine çocukluğumdaki o hayrete büründüm. ben hayret makamı denilen o atın terkisine çoktan binmişim meğer. ve bir rahvan yürüyüşe çıkmışım senle. ağlıyorum, benim gönlüme açtın ebemkuşağı, sevgilim gökkuşağım. kendimden yana hala umudum var.
********
hikaye devam edecektir kendiliğinden, yazıya dökülmeden…
eridi gitti… aynen düşündüğüm gibi oldu,
divan edebiyatında şarap, bade, kadeh, aşk sarhoşluğunu biliriz elbet. peki modern şiirde bu sözcüklerin yine tasavvufi bir imgeleme dönüşmesi nasıl olur. Zafer Acar SHARAB-NAME şiirinde gösteriyor bize. Yediiklim Dergisi’nin nisan sayısındaki şiiri.. öyle güzel mısralar yakalamış ki.. altını çizdiğim bir kaç mısrasını yazmak istedim.
