ben yolda yürürken kendi kendimle çok konuşuyorum… sonra kendime geliyorum. lan kendinle konuşuyorsun diyorum kendime.. meğer bu soruyu sorarken de kendi kendimle konuştuğumun farkına varıyorum…
şimdi karşıma alıyorum onları.. sorup duruyorum, kızıp duruyorum.. ya keşke gerçekte karşıma alıp konuşsam içimdekileri döksem de rahatlasam diyorum… ben kendime niye böyle zarar veriyorum…
şimdi:
1. Mütevazilik hep kaybettiriyor… ne yapayım şimdi kaybetmeyi mi göze alayım, yoksa mütevaziliği mi terk edeyim…
2. Rabbim! beni hep cömert kıl olur mu… beni bencillikten ve enaniyet duygusundan uzak tut…
3. Kararımı beğeniyorum ve edebiyatımı şiirimi kendi içimde besleyerek sürdürüyorum…
4. Artık kimsenin yazdıkları ile ilgilenmeyeceğim. ağabeylik yapmayacağım. sonra başıma çıkıyorlar…
5. Yazdıklarım benimle kalacak, elbet zamanı gelince çıkacak. O anı içimde hissettiren Allah’ıma şükürler olsun…
6. dört yanlış bir doğruyu götürüyor…
7. yasaklarla bir yere varılmaz kardeşim…
8. eve gelmişim. anahtar hangi cebimdeydi…
