dün mecid mecidinin “Cennetin Rengi” filmini izledim. Aslında filmin orjinal adı “Allah’ın Boyası(rengi)”… Mecid Mecidi’nin izlediğim dördüncü filmi… cennetin rengi müthiş bir metafizik yoğunluğu içeriyor…. karanlık bir görüntüyle filme giriş var… filmin sonun da ise çocuk babasının kucağında cansız duruyor ve çocuğun önce eline sonra parmağına doğru uzanan sonsuz bir ışığın belirmesi… bu görüntüyü ancak gerçek bir ruh sahibi verebilir… gözü görmeyen muhammedin ninesine düşkünlüğü, ninenin yüzündeki o kadim erdem duruşu, sonra muhammedin suyu, çiçeği, toprağı, başağı parmaklarıyla okuması, kuş seslerini alfabeye dökmesi ve rüzgarı yakalamak istemesi…
Muhammed, Allah’ı arıyordu. Peki marangoza ağlayarak içini dökmesi sırasında, yüreğimin ve gözlerimin titretmesine ne demeli: ‘Öğretmenimiz, Allah’ın, göremedikleri için körleri daha çok sevdiğini söylüyor, ama ben de ona eğer öyle olsaydı o’nu göremeyelim diye bizi kör yapmazdı dedim. O da bana “Allah görünmezdir. O her yerdedir. Onu hissedebilirsin. Onu parmak uçlarıyla görebilirsin” dedi. Şimdi ellerim O’na dokunacağı güne kadar her yerde Allah’a uzanacağım ve ona her şeyi anlatacağım, kalbimdeki tüm sırları bile.’
marangoz’da öğretmeniniz doğru söylüyor demesi… mecid mecidi yine doğunun bereketine o kadar çok önem vermiş ki, su sesi, yağmur, kuş cıvıltısı eksiksiz var. iyi ki olmuş.. görselliğe ise bir yorum yazmıyorum. insan akıp gidiyor…
filmden etkilendiğim yerleri aklıma geldikçe yazacağım. 1999 yıllarda gösterime giren bir filmi 2008′lerde izlemek nasıl bir duygu bilmiyorum… herşeye geç kalıyorum… geç kalmak mı kaderim…
********
bugün istanbuldan sipariş ettiğim kitaplarım geldi:
yerçekim bilgisi: Hakan Şarkdemir
göz izi: Dücane Cündioğlu
daireye dair: Dücane Cündioğlu
bu ömür iki parantez arasında aramakla geçeceğe benziyor… dairenin dışına çıkmak gerekli…
