ömür biter yol bitmez

geçenlerde çay ocağında arkadaşla oturuyorum. mahalle kültüründen söz açıldı. apartmanda büyümekle mahallede büyümek arasındaki farkları, olumlu olumsuz durumları konuştuk.

oturduğumuz mahallelerin özelliklerinden bahsettik… ortak çocukluk oyunlarımızı çıkardık. etrafımızdaki insanlar politikadan konuşuyorlardı. zerre kadar umrumuzda değildi. sonra şey oldu. bir mahallede ortak bir yanımız çıktı. berber cafer… cafer dayım benim anne tarafımdan akrabamdı. annemin amcasının oğlu. annemin amcasını da hatırlıyorum. raif dedem. bize gelirdi… bembeyaz sakalları vardı. dedemin radyosunu kulağına kadar götürür ajansı dinlerdi. demirele kızar dururdu. bize getirdiği şekerlerin tadı damağımdadır hala… beni ve kardeşlerimi mıncıklayarak severdi… Allah rahmet eylesin…

cafer dayım berberdi. saçlarımız ilk onun makasıyla tanıştı. küçük bir dükkanı vardı. şirindi. sobası yaz kış dururdu. kaldırmazdı. küçük demlikler gözümün önünde hala… sonra dükkan çerçevelenmiş resimler, fotoğraflarla doluydu. en çokta oğlunun fotoğrafları… cafer dayımın oğlu güreşçiydi… dünya şampiyonluğu bile olmuş… güreşi severdi cafer dayım. pehlivan gibi yiğitti.. şimdi yaşlandı tabii… çöktü… berberliği bıraktı. bir dönem dükkanını işletirken işleri iyi gitmiyordu. kuaförlere yenildi o şirin dükkan… çocuklar yeni sitillere ayak uydurunca, cafer dayım belki de küstü berberliğe… hep camii cemaati geliyordu dükkanına… yaşlı amcalar ve sitil bilmeyen çocuklar…

arkadaşımda cafer dayımın dükkanına çok gitmiş. akrabam olduğunu söyleyince sevindi… ortak yanımız bu hatıra oldu geçmişten. dükkandaki çerçeveli bir resmi hatırladı arkadaşım. o söyleyince bir anda benimde gözümün önüne geldi ve bir süre o tabloyu hatırlamanın sevinciyle tebessüm ettik, güldük… resimde uzun bir yol vardı ve altında: ÖMÜR BİTER YOL BİTMEZ  yazıyordu… ben bu hatıranın güzelliğine daldım bir süre, çayımı yudumladım. etrafımızdakiler hala politikadan  konuşuyordu ve kulağım kirleniyordu… büyünün bozulmaması için uzaklaştım ordan…